Lama gitar tu ada dengan aku. Sampai sekarang masih ada lagi sejak 2005. Tahan lama walaupun housemate aku pernah patahkan tengkuk fred tu. Aku nak marah tapi haih entah lah. Balik kampung, aku rembat gam kayu abah. Terus boleh main semula. Sampai sekarang bunyi dia paling sedap pada aku. Fred dia besar dan jauh tak macam gitar lain. Aku tukar tali kepada tali gitar elektrik. Lembut, merdu.
Zaman sambung belajar dulu, aku malas bersosial dengan kawan sekelas sangat lepas habis waktu kelas. Mungkin sebab aku tak minat nak masuk dalam kelab puak-puak. Rasa terbeban nanti kalau ada yang terasa aku tak ajak makan sama-sama, study sama-sama dan lain-lain lah. Lagipun, satu kelas tu bilangan lelaki dengan perempuan sama banyak. Kejap lagi dia ni suka dia tu, lepas tu minat lain pula, bertukar-tukar. Eh.. Malas aku. Selalunya aku dalam bilik ditemani gitar kalau mood buat assignment sedang kelaut. Banyak lagu yang aku hasilkan dulu sampai kawan aku siap buat track album untuk dia sendiri. Entah la dia nak buat track tidur ke apa, aku malas tanya.
Abah selalu excited kalau nampak aku balik kampung bawa gitar sekali. Selalunya masa cuti semester lah. Bukan main dia goreng gitar aku tu, muka yakin sungguh. Tapi itulah, bunyinya tu aku tak menahan. Goreng caca merba tunggang langgang satu chord pun aku tak dapat kenalpasti. Aku tahu, abah minat cuma mungkin tak dapat peluang belajar main dulu. Nanti akhirnya, dia akan minta aku mainkan lagu. Kalau ada mak sekali, berkaraoke akustik lah dua-dua tu. Amboi siap request lagu. Haha aku senyum terkenang.
Sebenarnya aku rindu gitar aku tu. Tertinggal dekat kampung. Tak dapat nak balik sebab PKP ni.
Apa khabarlah orang yang bagi hadiah gitar tu pada aku. Dah lama lost contact, entah sihat ke tidak dia sekarang kan.